تو مثل دریایی...با شکوه و زیبا...و من همچون به زورق نشسته ای شکسته

 بادبان و

 ره گم کرده بر این دریایم.نه میتوان جرعه ای از تو نوشید... که تشنه تر

 خواهم شد...

 و نه می شود تمنای خواستن تو را از سر بیرون کرد.... که خواستنت را در

 همه ی

وجودم احساس می کنم.بر تو مینگرم... و هر لحظه بیشتر تو را می خواهم

آن زمان که آمدم... میدانستم از کجا آمده ام... و مقصدم کجاست... ولی

اکنون؟... در

 تو ره گم کرده ام.نه میدانم به کجا می روم!... نه میدانم به کجا میتوان

 رفت؟... و نه

 آرزوی رفتن دارم!؟........

فقط تو...

     در غروب سرد عشق

             اين نكته را با من بخوان

                     مرگ تو مرگ من است

                             پس تمنا مي كنم

                                          هرگز نمير...

مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا

زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی

که تو دنیا را 

جز برای او و جز با او نمیخواهی 

من که باور کرده ام

زندگی باید همین باشد....

هنوز میشه تو چشات ، خیلی چیزا رو تازه کرد

میشه با گرگر دستای تو خیلی کارا کرد

میشه تو چشمای تو گم شد و مرد

میشه دریا رو به بغض تو سپرد

میشه با چشم تو رنگا رو شناخت

میشه بهترین ترانه ها رو ساخت

نگو دیره من از این فاصله ها بد جوری گریه م می گیره

نگو دیره من از این بیخودی ها بد جوری گریه م می گیره

آره گریه م می گیره ...

میشه هر قصیده رو با چشم تو اندازه کرد

میشه تو چشمای تو قدیمی ها رو تازه کرد

همه کاشی کاری ها ، خرابه ها

همه ماشین دودی ها  ، مثنوی ها

میشه فریاد زد و رفت تا ته دشت

میشه دریا شد و از خشکی گذشت

نگو دیره من از این فاصله ها بد جوری گریه م می گیره

نگو دیره من از این بیخودی ها بد جوری گریه م می گیره

آره

گریه م می گیره .

سالهاست که خوابهای من از دریا و سنجاقک

   خالیست .خوابهایم نه بوی تو را می دهند نه بوی

 جوانی ام را . سالهاست جاده ها سر به زیر و ساکت

 به

 راه خود ادامه میدهند بی آنکه منتظر گامهای من

 باشند و اشاره ی تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در

 حیاط خانه مان هم می توانم آن را ببینم و امروز

که

 باران همه آ رزوهایم را خیس کرده است دفترچه

 ام شبیه بهشت شده است پر از گلهای که نام تو

روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی آنکه در بزند می اید

با

 فانوسی در دست و برقی در چشمان و امروزکه می

 توانم دنیا را در یکی از سلولهای تو ببینم عشق در

 اتاقم نشسته است و به من لبخند میزند . هر روز به

تو

 فکر می کنم از خودم می پرسم آیا درختان  و

پرندگان خواب می بینند ؟ آیا درختان می توانند

بوی تو را حس کنند ؟ ایا پرندگان می توانند برای

 تو شمعی برافروزند ؟ از تو با چه کسی حرف بزنم

؟ چه کسی باور می کند که بهشت را در دستهای تو

 دیده ام و زمین را که با همه عظمتش رو دگمه

پیراهنت نشسته بود ؟ چه کسی باور میکند جنگل های

 انبوه دنیا در گیسوان دلتنگ تو گم می شوند؟

ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موجها

 وساحل زیباتر است اما سکوت تو زیباتر نیست

. دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته

 باشند و تو با انگشت های لاغرم روی شیشه مه گرفته

 بنویسی( اگر چراغ عشق روشن باشد هزار

کوهستان هم نمیتواندبین ما فاصله بیندازد)

پس چرا عاشق نباشم...!؟
من که ميدانم شبي                    عمرم به پايان ميرسد

نوبت خاموشي من                     سهل و آسان مي رسد

من که مي دانم که تا                  سرگرم بزم و مستي ام

مرگ ويرانگر چه بي رحم             و شتابان ميرسد

                          پس چرا عاشق نباشم           پس چرا عاشق نباشم

من که مي دانم به دنيا               اعتباري نيست نيست

بين مرگ و آدمي                       قول و قراري نيست نيست

من که مي دانم اجل                 نا خوانده و بيدادگر

سر زده مي آيد و                      راه فراري نيست نيست

                    پس چرا                      پس چرا عاشق نباشم

اي كسي كه بدون تو زندگي را با همه زيبايي هايش براي لحظه اي هر چند نا چيز هم نمي خواهم .

اي كسي كه زندگي را در چشمان بهاري ات معنا مي كنم كاش ميدانستي اين قلب كوچك و عطش زده ام

چگونه با ديدارت بال و پري براي رهايي مي يابد.

بدون تو برگي در خزان زندگي ام . برگي خزان ديده در بهار زندگي.برگي زرد و خشكيده كه با كوچكترين

تلنگري زندگي را بدرود خواهد گفت.

رفتنت مانند طوفاني است كه هرگز مرا بر شاخه باقي نخواهد گذاشت

پس با من بمان كه تو تنها روياي سبز زندگي خزان ديده ام هستي.

باز با من سخن از عشق بگو

اي سراپا همه خوبي و صفا

من چو ماهي كه  ز دريا دور است

و شن گرم كنار ساحل

پيكرش را گور است

موج اميد و وفا مي خواهم

من تو را مي خواهم

من چو گل كه  با اشك شب و لبخند سحر محتاجست

به تو روشنگر جان محتاجم

به تو همچون خورشيد

و به هر قصه ي عشق كه بگويي با دل

چون هوا محتاجم................................

اگر مي دانستي كه چقدر دلتنگ تو هستم درجه ي ديوانگي ام را به چشم خود مي ديدي
اگر مي دانستي كه لحظه هاي حضورت ، تيك تاك ساعت زمان زندگي از كار باز مي ايستد
امواج طوفاني نگاهم را كه زير پلكهاي پراز اشكم پنهان است حس مي كردي
اگر مي دانستي كه صداي ضربان نفسهايت در قلب بيقرارم ، حكايت دلواپسي ها را نقش مي بندد
تمام قصه هايي را كه در طول دوبهار براي رؤياهايم ساختم ، لمس و باور مي كردي
اگر مي دانستي كه طنين ناز صدايت ، فصل فصل كتاب زندگي ام را رنگين و زيبا مي كند
آنگاه تمام اشكهاي غريبانه ام براي دل شيشه اي و نازكت معنا مي شود
اگر مي دانستي كه لرزش ضربان قلبم براي ضربان قلب عاشقت چگونه هراسان مي تپد
عشق را در امواج نگاههاي بي تابي و دلنگراني هايم مي ديدي و حقيقت درونم را روشن مي گرفتي
اگر مي دانستي كه چقدر بيقرار و دلتنگ تو و لحظه هاي شيرين بودن و حس كردنت هستم
تپش موج هاي عاشقي را در چشمانم حس مي كردي و مي دانستي كه چقدر چشم به راه توام
اگر مي دانستي كه حتي با وجود بودنت و حس كردنت بازم هميشه و هرلحظه دلتنگ توام
مي ديدي كه يك ديوانه چگونه براي حضور تو و نفسهايت پرپر مي شود و هرلحظه اشك مي ريزد
آري من چشم به راه توام اي ماه تابان هستي و بي كسي هاي عاشقي غريب
من بي تاب و بيقرار لحظه هاي بودنت هستم اي ستاره ي چشمك زن و روشن شبهاي تارم
من زنده به عشق توام ، پايبند به نفس هاي توام ، و در انتظار حضور ديدگان عاشقت هستم
من با تكرار نفس هاي تو زنده هستم و با حرفها و لبخندهاي آسماني تو جاني تازه ميگيرم
آري من بي تو هيچم  اي مهربون ترين  مهربونا ........... اي فرشته روي زمين..........